הלכות חפץ חייםציורים, סעיף י"א
און אויב ער ווייסט אויף דער שטוב פון דעם מחותן אַז עס איז אַ שטוב פון פריצות, דאַרף ער אַנטפּלעקן, און דערצו דאַרף מען נישט קיין שום פרט פון די אויבנדערמאָנטע פרטים. און אַפילו אויב ער ווייסט עס נישט פון זיך אַליין, נאָר ער האָט געהערט פון אַנדערע, דאַרף ער אויך אַנטפּלעקן. נאָר ער זאָל זיך היטן נישט צו זאָגן אויף אַן אופן וואָס זאָל משמע זיין אַז ער אַליין ווייסט די זאַך, נאָר מיט די ווערטער "איך האָב געהערט אַזוי און אַזוי".
און אין מיין דעה איז געווען צו ברענגען נאָך פעלער וועגן אַ בעל מלאכה, אַ שכיר און אַ משרת, אָבער צוליב די הוצאות הדפוס וואָס זענען גרויס, און די טרדות הזמן, האָב איך זיך אָפּגעהאַלטן דערפון. אָבער דער כלל פון דער זאַך איז: דער מענטש דאַרף אַכטונג געבן אויף זיינע וועגן, און בפרט אויף דעם וואָס גייט אַרויס פון זיין מויל, זיך נישט אַריינצומישן אין ענינים בין אדם לחברו, סיידן ער ווייסט בבירור די זאַך לאמיתו און ער איז מכוון צו אַ תועלת, און נישט פון שנאה, און ער זעט פאָרויס וואָס עס וועט אַרויסקומען פון זיין רעדן, אַז ער זאָל נישט אַרויסגיין פון גדר הדין חס ושלום. און דעמאָלט וועט השם אים העלפן אַז ער זאָל נישט געפאַנגען ווערן אין דער פאַלע פון יצר. און צור ישראל זאָל אונז ראַטעווען פון טעותים און אונז ווייזן פון די וואונדער פון זיין תורה.
"ברוך ה' לעולם אמן ואמן".
תם ונשלם דער צווייטער חלק פון ספר "חפץ חיים".