הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ו', סעיף ב'
אויך אויף בלויז הערן לשון הרע איז דאָ אַן איסור מן התורה, אַפילו אויב בשעת'ן הערן האָט ער נישט אין זינען מקבל צו זיין די זאַך, ווייל ער נייגט צו זיינע אויערן. אָבער עס איז דאָ אַ חילוק צווישן הערן און מקבל זיין אין עטליכע ענינים. ווייל ביי הערן אַליין איז נישטאָ קיין איסור אויב עס איז נוגע פאַר אים אויף ווייטער. ווי למשל, ער פאַרשטייט ביים אָנהייב פון זיין סיפור אַז ער גייט אים דערציילן אויף פלוני אַז ער איז נישט קיין נאמנ'ער מענטש, און ער האָט געוואָלט זיך משתתף זיין מיט אים אין זיין עסק, אָדער טאָן מיט אים אַ שידוך – אַז אין אַזאַ פאַל מעג ער הערן כדי צו חושש זיין און זיך היטן פון אים; ווייל זיין כוונה איז נישט צו הערן דעם גנאי פון זיין חבר, נאָר זיך צו ראַטעווען פון אים, ער זאָל נישט קומען צו אַ היזק. און מען מעג אויך הערן אויב עס וועט אַרויסקומען אַ טובה פון זיין סיפור – אַז ער וועט נאָכקוקן צי דער סיפור איז אמת, און אויב עס איז אמת וועט ער אים מוסר'ן, און דורך דעם וועט ער זיך אומקערן פון זיין חטא, אָדער ער וועט אומקערן דעם גזל, אָדער ער וועט איבערבעטן דעם וואָס ער האָט אים געשאָלטן און מבזה געווען. און אַלץ וואָס איז מותר איז נאָר צו הערן; אָבער מקבל זיין און באַשליסן אַז די זאַך איז אמת – איז אסור.