הלכות חפץ חייםחפץ חיים – הקדמה (1)
ברוך השם אלקי ישראל, וואס האט אונז אָפּגעשיידט פון אלע פעלקער, און האט אונז געגעבן זיין הייליגע תורה, און האט אונז אריינגעבראכט אין ארץ הקודש, כדי מיר זאלן זוכה זיין צו מקיים זיין אלע זיינע מצוות. און זיין גאנצע כוונה איז נאר צו אונזער טובה, כדי מיר זאלן דורך דעם ווערן הייליג צו אים, ווי עס שטייט (במדבר ט"ו, מ') "למען תזכרו ועשיתם את כל מצותי והייתם קדשים לאלקיכם" – כדי איר זאלט געדענקען און טון אלע מיינע מצוות, און איר זאלט זיין הייליג צו אייער גאט. און מיר זאלן קענען מקבל זיין די השפעה פון זיין גוטסקייט און זיין גרויסע חסד, סיי אויף דער וועלט און סיי אויף יענער וועלט, ווי עס שטייט (דברים י', י"ב-י"ג) "מה ה' אלקיך שאל מעמך כי אם וגו', לשמר את מצות ה' ואת חקתיו אשר אנכי מצוך היום לטוב לך" – וואס בעט דער אייבערשטער פון דיר, נאר צו היטן די מצוות פון השם און זיינע געזעצן וואס איך באפעל דיר היינט, צו דיין טובה.
און נישט גענוג וואס ער האט אונז געגעבן זיין טייערע כלי חמדה, נאר ער האט אונז אויך באפוילן מיר זאלן זי נישט פארלאזן, ווי עס שטייט (משלי ד', ב') "כי לקח טוב נתתי לכם תורתי אל תעזבו" – ווארום א גוטע לערע האב איך אייך געגעבן, מיין תורה זאלט איר נישט פארלאזן. און נישט אזוי ווי די מדה פון א מענטש פון פלייש און בלוט, אז ווען ער גיט זיין חבר א גוטע מתנה און דער חבר פירט זיך נישט מיט איר ווי עס דארף צו זיין, ווארט ער שוין ווען זיין חבר וועט זי מפקיר זיין, כדי ער זאל זי קענען צוריק נעמען פאר זיך. אבער נישט אזוי איז דער חלק פון אונזער אלקים; ווארום ער האט אונז אויפגעשטעלט אין יעדן דור, אין די צייטן פון בית ראשון, נביאים אונז צוריקצוברענגען צום גוטן וועג. און אפילו אין די צייטן פון בית שני, ווען דער מצב פון כלל ישראל איז, בעוונותינו הרבים, אראפגעפאלן פון אונזער ערשטע קדושה, און עס האבן זיי געפעלט פינף זאכן וואס זיי האבן געהאט אין בית ראשון – דאך, ווען מיר זענען געווען אין ארץ ישראל און מיר האבן געהאט דעם בית המקדש, האבן מיר געקענט פארענדיגן און פולקום מאכן אלע חלקים פון דער נשמה וואס געפינען זיך אין אונז; ווארום אין דער נשמה זענען אויך דא רמ"ח רוחניותדיגע אברים און שס"ה רוחניותדיגע גידים.
אבער צום סוף, אין די צייטן פון בית שני, האט זיך געשטארקט שנאת חנם און לשון הרע צווישן אונז, און צוליב דעם עוון איז דער בית המקדש חרוב געווארן און מיר זענען פארטריבן געווארן פון אונזער לאנד. און פון דעמאלט אן ביז היינט דאווענען מיר יעדן טאג צום הקב"ה ער זאל אונז דערנענטערן, אזוי ווי ער האט אונז צוגעזאגט אין דער הייליגער תורה און דורך זיינע נביאים, און אונזער תפילה ווערט נישט אנגענומען פאר אים. ווי חז"ל זאגן אין ברכות (דף ל"ב ע"ב): מיום שנחרב בית המקדש, חומה של ברזל מפסקת בין ישראל לאביהם שבשמים – פון דעם טאג וואס דער בית המקדש איז חרוב געווארן, שיידט אן אייזערנע וואנט צווישן כלל ישראל און זייער פאטער אין הימל.
און באמת איז אונזער טענה נישט, חס ושלום, אויף אים, נאר אויף זיך אליין. ווארום פון זיין זייט איז, חס ושלום, גארנישט אוממעגליך, ווי עס שטייט אין ישעיה (נ"ט, א'-ב') "הן לא קצרה יד ה' מהושיע ולא כבדה אזנו משמוע, כי אם עונתיכם" וגו' – זע, די האנט פון השם איז נישט צו קורץ צו העלפן, און זיין אויער איז נישט צו שווער צו הערן, נאר אייערע עוונות וכו'. און אין די צייטן פון רבי יהושע בן לוי געפינען מיר אין דער גמרא סנהדרין (פרק חלק, דף צ"ח ע"א), אז מען האט אים געענטפערט אז "היום אם בקולו תשמעו" – היינט, אויב איר וועט הערן צו זיין קול, וועט משיח קומען. הגם דעמאלט איז נאך נישט געווען פארענדיגט די צייט פון גלות וואס איז באשטימט געווארן אויף כלל ישראל, אז זיי זאלן זיין טויזנט יאר אין גלות אזוי ווי די צאל פון איין טאג פון הקב"ה, ווי מיר געפינען אין די דברי חז"ל – דאך וואלט דער כח פון תשובה געווען מבטל די גזירה. און וויפיל מער אין אונזערע צייטן, וואס עס זענען שוין אדורך אכט הונדערט יאר זינט יענער "טאג" איז אדורך. און די סיבה איז נאר פון אונזער זייט, וואס בעוונותינו הרבים לאזן מיר אים נישט ער זאל משרה זיין זיין שכינה צווישן אונז.