חפץ חיים – הקדמה (2)

און ווען מיר וועלן זוכן און אויספארשן אונזערע וועגן, וועלכע עוונות זענען די הויפט סיבות פאר דער לאנגקייט פון אונזער גלות, וועלן מיר געפינען א סך; אבער דער חטא פון דער צונג איז העכער פון זיי אלע, צוליב עטליכע טעמים.

איינס, ווייל דאס איז געווען די עיקר סיבה פון אונזער גלות. אויב אזוי, כל זמן מיר האבן נישט פארריכט דעם חטא, ווי קען זיין א גאולה? אז דער חטא וואס האט גורם געווען מיר זאלן פארטריבן ווערן פון אונזער לאנד, על אחת כמה וכמה אז ער לאזט אונז נישט צוריקקומען צו אונזער לאנד.

און נאך, עס איז דאך באוואוסט אז דער גלות איז אויף אונז נגזר געווארן פון דער צייט פון מעשה המרגלים, ווי עס שטייט אין תהלים (ק"ו, כ"ו-כ"ז) "וישא ידו להם להפיל אותם וגו' בגוים ולזרותם בארצות" – ער האט אויפגעהויבן זיין האנט קעגן זיי, זיי אוועקצווארפן וכו' צווישן די פעלקער און זיי צו צעשפרייטן אין די לענדער; און אזוי ווי רש"י טייטשט דארט. און דער חטא פון די מרגלים איז דאך געווען לשון הרע; אויב אזוי מוזן מיר פארריכטן דעם עוון פאר דער גאולה.

און נאך געפינען מיר קלאר אז דער עוון איז גורם אז כלל ישראל זאלן ווערן געפייניגט מיט שווערע ארבעט, פון דעם וואס עס שטייט אין פרשת שמות (ב', י"ד) "אכן נודע הדבר" – פארוואר, די זאך איז באוואוסט געווארן. און נאך געפינען מיר קלאר אין מדרש רבה (דברים רבה ו', י"ד): "אמר הקב"ה: בעולם הזה, על ידי שהיה לשון הרע ביניכם, סילקתי שכינתי מביניכם, אבל לעתיד לבוא וכו'" – האט דער הקב"ה געזאגט: אויף דער וועלט, ווייל עס איז געווען לשון הרע צווישן אייך, האב איך אוועקגענומען מיין שכינה פון צווישן אייך, אבער לעתיד לבוא וכו'. און נאך א קלארער פסוק אין פרשת וזאת הברכה (דברים ל"ג, ה'): "ויהי בישרון מלך בהתאסף ראשי עם יחד שבטי ישראל"; און רש"י טייטשט דארט: ווען איז ער א מלך אין ישורון? דוקא ווען זיי זענען "יחד שבטי ישראל" – צוזאמען, אלע שבטים פון ישראל – און נישט צעטיילט אין באזונדערע גרופעס; און עס איז באוואוסט אז די זאך קומט געווענליך דורך לשון הרע.

און חוץ דעם, ווי קענען די ברכות פון הקב"ה, וואס מיר האפן אויף זיי, רוען אויף אונז, אז בעוונותינו הרבים זענען מיר צוגעוואוינט צו דעם עוון? עס איז דאך דא אויף דעם אן ארור מפורש אין דער תורה (דברים כ"ז, כ"ד) "ארור מכה רעהו בסתר" – פארשאלטן איז דער וואס שלאגט זיין חבר בסתר, וואס דאס גייט ארויף אויף לשון הרע; חוץ די אנדערע ארורין וואס זענען דארט.

און חוץ דעם איז באוואוסט פון דער גמרא ערכין (דף ט"ו ע"ב) אז די גרייס פון דעם עוון איז אן א שיעור, ביז חז"ל האבן געזאגט אויף אים אז ער איז ווי א כופר בעיקר, חס ושלום. און אין ירושלמי פאה (פרק א', הלכה א') זאגן זיי אז מען באשטראפט דעם מענטש פאר דעם עוון אויף דער וועלט, און דער קרן בלייבט איבער פאר עולם הבא.

און זע ווייטער אין דער פתיחה און אין מיין ספר "שמירת הלשון", וואו מיר האבן אפגעשריבן אלע מאמרים פון ש"ס, מדרשים און זוהר וואס רעדן פון דעם ענין; און ווער עס וועט זיך אריינקוקן און גוט נאכטראכטן אין זיי, וועלן אים די האר אויפן קאפ שטיין פון גרויל פון דער גרייס פון דעם עוון.