הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ז', סעיף ב'
עס איז נישטאָ קיין שום היתר צו גלייבן לשון הרע, אַפילו אויב דער דערציילער האָט אים דערציילט דעם לשון הרע אין זיין פנים (פון דעם נידון), ווייל מיר האָבן נישט געהערט קיין שום הודאה דערויף פונעם מויל פונעם נידון. און כל שכן אויב ער דערציילט נישט ממש אין זיין פנים, נאָר ער זאָגט אַז ער וואָלט געדערציילט דעם סיפור אין זיין פנים – אַז מען טאָר אים צוליב דעם נישט גלייבן. און אַפילו אויב דער וואָס מען האָט אויף אים דערציילט איז דאָרט אַנוועזנד און שווייגט, טאָר מען פון דעם נישט נעמען קיין ראיה אַז דער סיפור איז אמת. און אַפילו אויב ער איז אַ מענטש וואָס זיין שטייגער איז נישט צו שווייגן, און דאָס מאָל שווייגט ער – אפשר האָט ער זיך מתגבר געווען אויף זיין נאַטור און באַשלאָסן נישט צו ענטפערן אויף אַ קריג; אָדער ווייל ער האָט געזען אַז עס וועט נישט העלפן ווי פיל ער זאָל עס אָפּלייקענען, מען וועט אים נישט גלייבן. דעריבער טאָר מען פון זיין שווייגן נישט נעמען קיין ראיה אַז דער סיפור איז אמת.