הלכות חפץ חייםהלכות רכילות, כלל ה', סעיף ה'
און פון דעם וועלן מיר וויסן ווי שלעכט עס איז דער מנהג פון מענטשן וואָס פלעגן אַלעמאָל זיך נאָכפרעגן ביי זייערע חברים וואָס דער און דער מענטש האָט גערעדט אויף זיי, אַפילו אָן קיין מעשה'דיגע תועלת פון דעם נאָכפרעגן. און ווען מען וויל זיי נישט אַנטפּלעקן, דרינגען זיי שטאַרק ביז מען אַנטפּלעקט. און ווען מען דערציילט זיי אַז מען האָט אויף זיי שלעכטס דערציילט, נעמען זיי עס אָן ווי אַ פולשטענדיגן אמת און ווערן שונאים צום מספר. און אַ סך קלקולים, און אַ סך לאוין און עשין, קומען אַרויס פון דעם שלעכטן מנהג.
ווייל דער איסור פון קבלת לשון הרע און רכילות איז אסור אַפילו אויב עמיצער איז געקומען און זיי דערציילט עפּעס וואָס גייט אָן אויף להבא – איז אסור צו גלייבן, נאָר חושש צו זיין. און ווען עס גייט נישט אָן אויף להבא, איז אַפילו דאָס הערן אסור.
און על אחת כמה וכמה איז אסור צו שטיין און דרינגען זיין חבר אַז ער זאָל דערציילן, ביז ער קומט לידי איסור פון דערציילן רכילות, און דער הערער – צום איסור פון קבלת רכילות. דערפאַר דאַרף מען זיך זייער אָפּהאַלטן ווייט פון דעם שלעכטן מנהג, סיידן עס איז אים קלאָר אַז עס איז דאָ אַ תועלת זיך צו היטן אויף להבא פון פלוני.