הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ו', סעיף ט'
אַזוי ווי עס געהערט זיך דער איסור פון קבלת לשון הרע ווען דער דערציילער האָט אים דערציילט אויף איינעם וואָס האָט יעצט געטאָן אַ זאַך וואָס איז נישט הגון – וואָס אויף דעם זענען מיר באַפוילן געוואָרן נישט צו באַשליסן אין אונזער האַרצן אַז די זאַך איז אמת – אַזוי געהערט זיך אויך דער איסור פון קבלת לשון הרע לגבי די אַנדערע חלקים פונעם איסור לשון הרע וואָס מיר האָבן אויבן דערקלערט (ווי למשל אים מבזה צו זיין מיט די מעשים פון זיינע עלטערן, אָדער מיט זיינע פריערדיגע מעשים, ווען ער פירט זיך יעצט כשורה, אָדער מיט אַ חסרון אין חכמה, סיי אין תורה און סיי אין ענינים פון דער וועלט, ווי אויבן אין כלל ד' און ה', און אַזוי ווייטער) – אין יעדער זאַך וואָס איז אַ גנאי אויף אים, וואָס מיר זענען אויך באַפוילן געוואָרן נישט אָנצונעמען די ווערטער פונעם דערציילער פאַר אונז, אַז דורך דעם זאָל דער וואָס מען האָט אויף אים געזאָגט ווערן מבוזה אין אונזערע אויגן. דער כלל פון דער זאַך: יעדע זאַך וואָס אויפן דערציילער איז דאָ אַן איסור פאַר זיין רעדן, איז אויפן מקבל דאָ אַן איסור פאַר זיין מקבל זיין.