הלכות לשון הרע, פתיחה – לאוין, ד
און סיי דער מספר און סיי דער מקבל זענען אויך עובר אויף דעם לאו (ויקרא י"ט, י"ד) "לפני עור לא תתן מכשל" – פאר א בלינדן זאלסטו נישט אוועקלייגן קיין שטרויכלונג; ווארום יעדער איינער לייגט אוועק א מכשול פאר זיין חבר, אז ער זאל עובר זיין אויף לאוין וואס זענען מפורש אין דער תורה. אבער עס איז דא א חילוק אין דעם צווישן דעם מספר און דעם מקבל: דער מספר איז עובר אויף דעם לאו סיי ווען די הערער זענען ווייניג און סיי ווען זיי זענען א סך, און אדרבה, וואס מער הערער עס זענען, אלץ גרעסער איז דער לאו. נישט אזוי דער מקבל: מעגליך אז ער איז נאר עובר ווען ער איז אליין, ווארום ווען ער וואלט נישט צוגעהערט, וואלט דער מספר נישט געהאט פאר וועמען צו דערציילן דעם לשון הרע; אבער ווען עס זענען דא אנדערע הערער, איז מעגליך אז ער איז נישט עובר אויף דעם לאו, נאר אויף די אנדערע לאוין וואס ווערן ערקלערט אין דער פתיחה. און דאס אלעס איז ווען ער איז געקומען נאכדעם וואס מען האט שוין אנגעהויבן דערציילן; אבער ווען ער איז געווען דארט פון אנהייב, איז ער זיכער עובר אין אלע אופנים, ווארום דורך אים האט זיך אנגעהויבן דער איסור.
און על כל פנים דארף מען זיך היטן פון אזעלכע חבורות, נישט צו זיצן מיט זיי, ווארום אין הימל ווערן זיי אלע פארשריבן אונטער דעם נאמען "א חבורה פון רשעים". ווארום אזוי ווערט געברענגט אין דער צוואה פון רבי אליעזר הגדול, וואס ער האט באפוילן זיין זון הורקנוס, און אזוי זענען זיינע ווערטער: מיין זון, זאלסט נישט זיצן אין די חבורות וואס זאגן גנאי אויף זייערע חברים; ווארום ווען די ווערטער גייען ארויף אויבן, ווערן זיי פארשריבן אין א ספר, און אלע וואס שטייען דארט ווערן פארשריבן אונטער דעם נאמען "א חבורה פון רשעים".