הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל י', סעיף ז'
און יעצט וועלן מיר דערקלערן דעם דריטן פּרט, וואָס מען דאַרף כדי מתיר צו זיין צו דערציילן אויף אַ מענטש וואָס טוט אַ שלעכטס צו זיין חבר.
וואָס מיר האָבן געשריבן אַז מען דאַרף אים פריער מוסר'ן, איז נאָר בסתם. אָבער אויב ער קען אים און ווייסט אַז ער וועט נישט אָננעמען זיין תוכחה – דאַרף מען אים נישט מוסר'ן. אָבער אין אַזאַ פאַל דאַרף ער אויף אים דערציילן פאַר דריי מענטשן, כדי עס זאָל נישט אויסזען אַז ער האָט מורא אַז זיינע ווערטער וועלן אָנקומען צו זיינע אויערן, און עס זאָל נישט גערעכנט ווערן ווי ער האָט הנאה צו דערציילן לשון הרע אויף זיין חבר.
און נאָך אַ טעם: מען וועט אים חושד זיין אַז זיינע ווערטער זענען נישט אמת, ווייל ווען עס וואָלט געווען אמת, וואָלט ער עס אים דערציילט אין פנים, און נישט דערציילט נאָר פאַר איין מענטש. אָבער ווען ער דערציילט פאַר דריי, איז עס ווי ער וואָלט עס דערציילט אין זיין פנים.
און די הערער טאָרן נישט גלייבן און גלייך באַשליסן, ווייל אפשר זענען די פּרטים נישט גענוי; אָבער אויף יעדן פאַל דאַרפן זיי אויספאָרשן די זאַך און נאָכקוקן צי עס איז ריכטיג, אַז יענער מענטש וואָס מען דערציילט אַז ער טוט שלעכטס צו זיין חבר, טוט עס טאַקע. און אויב עס איז אמת, זאָלן זיי אים מוסר'ן, און אפשר וועט ער צוהערן צו זייער תוכחה.