הלכות חפץ חייםהלכות רכילות, כלל ט', הלכה ו'
ו. און דער גאַנצער היתר פון צוויי ביי אַ מענטש וועמענס נאַטור איז צו טון אַ מעשה אויף זיין אייגענער האַנט, איז נאָר אַז זיי זאָלן ניצול ווערן פון דעם עוון פון אסור'דיגע דיבורים. אָבער זיי ווערן נאָך אַלץ גערעכנט ווי מסייע צו זיין צו אַ דבר עבירה. ווייל לויט זייערע ווערטער טוט דער מענטש וועמען זיי דערציילן אַן אסור'דיגע זאַך. ווייל עס איז אים אסור צו טון אַ מעשה אויף זיין אייגענער האַנט ביז מען וועט פסק'נען אין בית דין אַז ער מעג אַזוי טון. און חוץ דעם איז שווער אַז אַלע פרטים זאָלן זיך צוזאַמקומען כדי מתיר צו זיין, ווייל עס טרעפט זיך נישט אַז די מספרים זאָלן וויסן אַלע פרטי הדינים כדי ריכטיג אָפּצושאַצן וואָס מען וועט פסק'נען אין בית דין.
און דערפאַר דאַרף מען זיך היטן פון אַנטפּלעקן פאַר אַ מענטש וועמענס שטייגער איז צו טון אַ מעשה אויף זיין אייגענער האַנט אָן רשות פון בית דין, כדי מען זאָל נישט געפאַנגען ווערן אין דער נעץ פון די בעלי לשון. "שומר פיו ולשונו שומר מצרות נפשו" (ווער עס היט זיין מויל און זיין צונג, היט זיין נשמה פון צרות).