הלכות חפץ חייםהלכות רכילות, כלל ט', הלכה ה'
און יעצט וועלן מיר קומען מבאר צו זיין נאָך אַ גרויסן כלל אין די ענינים, און דורך דעם וועט מבואר ווערן דער פינפטער פרט אויבן.
וויס, אַז דער גאַנצער היתר וואָס מיר האָבן אויבן געשריבן צו דערציילן, איז דווקא אויב דער מענטש וועמען ער דערציילט האָט נאָך נישט אָפּגעשלאָסן מיט דעם וואָס ער דערציילט אויף אים. אָבער אויב זיי האָבן שוין אָפּגעשלאָסן, איז עס תלוי. אויב ער ווייסט אַז צוליב זיין רעדן וואָס ער וועט אים אַנטפּלעקן וועט ער נישט טון פאַר דעם וואָס ער האָט אויף אים דערציילט קיין שום שאָדן, נאָר ער וועט וויסן זיך צו היטן נישט געשעדיגט צו ווערן פון אים, און אַלע פרטים זענען מקוים געוואָרן, דעמאָלט איז מותר און ריכטיג אים צו דערציילן.
אָבער אויב ער קען די נאַטור פון דעם מענטש וועמען ער דערציילט, אַז ווען ער וועט אים דערציילן וועט ער עס זיכער אָננעמען ווי אַ פולשטענדיגן אמת, און וועט פסק'נען אַ דין פאַר זיך אַליין און טון אַ מעשה – צוריקטרעטן פון דער שותפות אָדער אַנדערע עניני היזק לויט זיינע ווערטער – אַפילו ווען ער וועט נישט טון מער ווי מען וואָלט אים מחייב געווען אין בית דין לויט זיינע ווערטער ווען צוויי עדים וואָלטן מעיד געווען ווי זיינע ווערטער, פונדעסטוועגן איז אסור.
ווייל מיט זיין רעדן ברענגט ער אויף דעם נידון מער ווי מען וואָלט אים מחייב געווען אין בית דין, ווייל אין בית דין וואָלט מען אים נישט מחייב געווען לויט זיינע ווערטער, ווייל ער איז נאָר איין עד.
און לויט דעם זעט אויס אַז אויב די מספרים זענען צוויי און האָבן אַליין געזען די זאַך, קענען זיי דערציילן אויב זייער כוונה איז נאָר אַוועקצונעמען די שאָדנס, און אַז עס זאָל נישט אַרויסקומען מער שאָדן ווי עס וואָלט געווען דורך בית דין. און אויך אַז די איבעריגע פרטים זאָלן מקוים ווערן.