הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ד', סעיף ז'
דער ענין אַז מען דאַרף דן זיין לכף זכות איז דווקא ביי אַ מענטש וואָס זיין שטייגער איז חרטה צו האָבן אויף זיינע עבירות. אָבער אויב דו האָסט אויסגעפּרואווט זיין וועג, אַז קיין פחד אלקים איז נישט פאַר זיינע אויגן, ווי איינער וואָס וואַרפט אָפּ דעם עול מלכות שמים, אָדער וואָס היט זיך נישט פון אַן עבירה וואָס אַלע ווייסן אַז דאָס איז אַן עבירה – אין אַזאַ פאַל מעג מען דערציילן זיין גנאי און אים פאַרשעמען, סיי פאַר אים און סיי נישט פאַר אים. און אויב עס איז דאָ אַ מעשה וואָס האָט אַ כף זכות און אַ כף חובה, דאַרף מען אים דן זיין לכף חובה, ווייל ער איז שוין מוחזק פאַר אַ רשע גמור אין זיינע אַנדערע ענינים. און אונזערע רבותינו האָבן געזאָגט אויפן פסוק "לא תונו איש את עמיתו" (ויקרא כ"ה, י"ז) – "עם שאתך בתורה ובמצות", דאָס הייסט אַ מענטש וואָס איז מיט דיר אין תורה און מצוות; אָבער אַ רשע מעג מען פאַרשעמען פאַר זיינע מעשים און אויסגיסן בזיון אויף אים.