הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ד', סעיף ט'
אַ מענטש וואָס האַלט זיך ביי שלעכטע מדות, ווי למשל אַ בעל גאווה אָדער איינער וואָס פלעגט צו בייזערן, הגם מען זעט אַז ער איז צוגעוואוינט צו די מדות און עס טוט אים נישט באַנג דערויף – טאָר מען נישט דערציילן זיין גנאי אַז ער פירט זיך מיט די מדות. ווייל אַ סך מענטשן האַלטן נישט אַזעלכע מדות פאַר אַן איסור, און זענען נישט באַוואוסטזיניג ווי גרויס זייער איסור איז; און אפשר איז אויך דער חוטא אַזוי. און ווען ער וואָלט געוואוסט די גרויסקייט פונעם איסור, וואָלט ער זיך מתחזק געווען מיט אַלע זיינע כחות נישט עובר צו זיין דערויף. און אדרבה, אויב ער זעט אַז זיין חבר איז צוגעוואוינט צו שלעכטע מדות, דאַרף ער אים מוסר'ן און אים פאָרלייגן די חומר פון זייער איסור, און דערמיט וועט ער מקיים זיין די מצות עשה פון "הוכח תוכיח את עמיתך" (ויקרא י"ט, י"ז). און עס קען זיין אַז ער וועט אים מודה זיין אַז ער טוט אַן עוולה, נאָר דערווייל איז זיין וועג גלייך אין זיינע אייגענע אויגן. דעריבער טאָר מען נישט גיין און דערציילן אויף אים.