הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ח', סעיף י"ב
ווייס נאָך, אַז דער איסור לשון הרע איז אַפילו אויב ער מאַכט אים מגונה פאַר אידן, און כל שכן אויב ער מאַכט אים מגונה פאַר גוים, וואָס זיין עון איז פיל גרעסער. ווייל אחוץ וואָס ער איז מבזה דעם כבוד פון כלל ישראל און ער איז מחלל כבוד שמים דורך דעם, איז ער נאָך דערמיט גורם אַ גרויס שלעכטס פאַר זיין חבר. ווייל אויב ער וועט דערציילן אויף זיין חבר אַ זאַך פון גנאי פאַר אַ אידן, וועט יענער נישט גלייך גלייבן זיינע ווערטער; אָבער אויב ער וועט דערציילן אויף אַ אידן פאַר אַ גוי, וועט דער גוי אים גלייך גלייבן און עס פאַרשפּרייטן פאַר אַלעמען, און עס וועט אים דערפון אַרויסקומען היזק און צער.
און כל שכן אויב ער גייט און איז מלשין אויף אַ אידן פאַר גוים, איז זיין עון צו גרויס צו טראָגן; ווייל ער קומט אַריין אין דעם כלל פון די מלשינים, און זיין דין איז גלייך ווי דער אפיקורס און די כופרים אין דער תורה און אין תחיית המתים, וואָס "גיהנם כלה והם אינם כלים" – גיהנם ווערט פאַרלענדט און זיי ווערן נישט פאַרלענדט. דעריבער דאַרף מען זיך פון דעם זייער היטן. און דער וואָס גייט און איז מלשין אויף אַ אידן פאַר זיי, איז ווי ער וואָלט געשאָלטן און מבזה געווען די תורה פון משה רבינו עליו השלום.