הלכות חפץ חייםהלכות לשון הרע, כלל ג', הלכה ז'
און וויס נאך א גרויסן כלל און עיקר אין די ענינים פון דן זיין לכף זכות. אויב ער זעט א מענטש וואס האט גערעדט אדער געטון א מעשה – סיי א זאך וואס איז בין אדם למקום, סיי א זאך וואס איז בין אדם לחבירו – און מען קען עס דן זיין לכף חובה און לכף זכות: אויב יענער מענטש איז א ירא אלקים, איז מען מחויב אים דן צו זיין לכף זכות, אפילו ווען לויט דעם שכל איז די זאך נענטער צו כף חובה. און אויב ער איז א מענטש א בינוני, וואס א מאל היט ער זיך פון חטא און א מאל ווערט ער אין אים נכשל – אויב דער ספק איז גלייך, איז א מצוה אים דן צו זיין לכף זכות, ווי אונזערע רבותינו ז"ל האבן געזאגט: "הדן את חבירו לכף זכות, המקום ידינהו לכף זכות" – דער וואס משפט'ט זיין חבר לכף זכות, וועט אים דער אייבערשטער משפט'ן לכף זכות; און ער גייט אריין אין דעם כלל פון דעם מאמר פון השי"ת "בצדק תשפט עמיתך". און אפילו ווען די זאך נייגט זיך מער צו כף חובה, איז זייער ריכטיג אז די זאך זאל ביי אים זיין ווי א ספק, און ער זאל נישט מכריע זיין לכף חובה. און אין א פאל וואו עס נייגט זיך מער צו כף זכות, און ער האט אים דן געווען לכף חובה, און צוליב דעם איז ער געגאנגען און אים פארשעמט – חוץ דעם וואס ער איז עובר געווען אויף "בצדק תשפט עמיתך", איז ער נאך עובר געווען מיט דעם אויף דערציילן לשון הרע.