חפץ חיים – הקדמה (5)

דעריבער האב איך אנגעגורט מיינע לענדן ווי א גבור, מיט דער הילף פון השם וואס גיט דעם מענטש דעת, און איך האב צוזאמגעזאמלט אלע דינים פון לשון הרע און רכילות אין א ספר, און איך האב זיי צוזאמגעקליבן פון אלע צעשפרייטע ערטער.

און איך האב צעטיילט דעם ספר אין צוויי חלקים: א) הלכות איסורי לשון הרע; ב) הלכות איסורי רכילות. און דערנאך האב איך צעטיילט די דאזיגע הלכות אין כללים, און יעדן כלל אין עטליכע סעיפים, כדי דער לייענער זאל דארין לייכט קענען לויפן. און כמעט אין יעדן כלל האב איך געמאלט ציורים (ביישפילן) וואס געהערן צו אים, כדי דער לייענער זאל פון זיי פארשטיין ווי זיך צו היטן דערין למעשה.

און איך האב גערופן דעם נאמען פון דעם ספר בכלל "חפץ חיים", אויפן נאמען פון דעם פסוק (תהלים ל"ד, י"ג-י"ד) "מי האיש החפץ חיים אהב ימים לראות טוב, נצר לשונך מרע ושפתיך מדבר מרמה" – ווער איז דער מענטש וואס וויל לעבן, ליב האט טעג צו זען גוטס? היט דיין צונג פון שלעכטס און דיינע ליפן פון רעדן פאלשקייט. און כדי דער לייענער זאל נישט מיד ווערן פון לייענען יעדן דין מיט זיין מקור, צוליב דער לענג וואס געפינט זיך דערין א מאל, דעריבער האב איך אים צעטיילט אין צוויי: דער פנים (הויפט טעקסט), וואס דאס איז די הלכה וואס קומט ארויס נאכן ברירן אלע זאכן, ווערט גערופן "מקור החיים", ווייל דאס רעדן פון א מענטש קומט ארויס פון דעם מקור פון דער לעבעדיגער נשמה וואס אין אים, ווי עס שטייט (בראשית ב', ז') "ויהי האדם לנפש חיה", און אונקלוס איבערזעצט: "לרוח ממללא" – א רעדנדיגער גייסט. און דער ביאור ארום אים ווערט גערופן מיטן נאמען "באר מים חיים", ווייל דאס איז דער ברונעם פון וועלכן איך האב ארויסגעשעפט דעם אינערלעכן באר החיים.

און מיין ברודער דער לייענער זאל וויסן, אז אפילו יעדע פשוט'ע זאך וואס געפינט זיך אין פנים, האב איך געוויזן איר מקור אין דעם "באר מים חיים", כדי עס זאל זיין קלאר פאר אלעמענס אויגן אז דעם ספר האב איך נישט מחבר געווען על פי מדת חסידות, נאר על צד הדין.